Als goede toeristen met maar weinig tijd hebben we de grootste bezienswaardigheden in de omgeving van Cairns op 1 dag gedaan: Het Great Barrier Reef en naar Kuranda in het Aberton Tableland. Misschien niet onbelangrijk om te vermelden, het is hier warm, zeer warm zelfs (boven de 30 graden)en heel vochtig. Een hele omschakeling dus na de kou en regen van Sydney.
Het Great Barrier Reef hebben we gezien vanaf Green Island dat op 45 min varen vanaf Cairns ligt. We hadden niet zoveel tijd, dus hebben we het reef gezien in een semi-sub, een  halve onderzeeër, je zit dus onder water. Prachtig koraal en nog veel mooiere vissen hebben we gezien, zelfs barracuda’s en  een zeeschildpad. De foto’s zijn natuurlijk niet zo kleurrijk als  van een ‘echte’ fotograaf, maar geeft denk ik wel een beeld van wat we gezien hebben.

Vervolgens snel terug naar Cairns, waar we per Skyrail naar Karunda gingen. Een 7,5 km lange kabelbaan, die hoog boven het regenwoud een 45 min lange reis maakt. Prachtig en lekker rustig in een gondel met z’n tweeën. Snel nog even Kuranda ingelopen en vervolgens terug met  de Kuranda Scenic railway. Een bergspoorlijn van 34km, aangelegd tussen 1884 en 1891. De rit was mooi, maar de trein was al wat ouder, dus geen airco en de bekleding op de banken was van skai. Het was buiten dus boven de 30, maar binnen nog veel warmer. Iedereen was moe, dus dan kan anderhalf uur erg lang duren. Daarnaast zaten we ook nog eens aan de verkeerde kant om van de mooie uitzichten te genieten…..

Helaas is het goede weer voorbij. In Sydney regent het bijna constant. Zo’n 24 uur constante regen heeft gezorgd voor een neerslag van 53mm en op sommige plekken waren er straten overstroomd. Het kan nog erger, er waren zelfs plaatsen met meer dan 100mm.
Jammer genoeg maakt dat het bezichtigen van de stad wat minder leuk, want veel is in de buitenlucht, dus maar geen Bondi Beach. We hebben de Harbour Bridge natuurlijk gezien, de Chinese Garden of Friendship (erg mooi), Darling Harbour, het Opera House (inclusief een toer) en veel shops want daar is het droog. Maar gekocht hebben we maar weinig. Marina is nog aan het denken over een paar Uggs, want die kom je overal tegen. Daarnaast hebben we de veerboot genomen naar Manly, is erg leuk als het mooi weer weer is, maar met regen wat minder…..

Morgen vliegen we naar het noorden naar Cairns, daar is het veel warmer!  

Deze keer geen verhaaltje over dieren, al wil ik wel even vertellen dat ik tijdens het hardlopen gezelschap heb gehad van een kaketoe. Deze keer een korte impressie van de verscheidenheid van het Australië (en onze reis) ‘s Ochtends begonnen we aan het strand van Jervis Bay met het witste strand ter wereld, en het was echt helderwit. We zijn vervolgens naar Kiama gereden, want daar is een blowhole. Nu heb ik opgezocht wat dat betekent in het Nederlands en dat is spuitgat, maar dat klinkt zo raar. Het zeewater wordt door een opening in de rotsen naar boven gespoten en er ontstaat dan een soort fontein, een heel apart gezicht. We hebben het ook gefilmd, maar dat kan ik helaas niet op het blog zetten (geloof ik, klopt toch Jacco??). Daarna zijn het binnenland ingereden, maar de omgeving én het weer veranderde totaal. Van prachtig zonnig weer (tussen de 25 en 30 graden) naar bewolkt en mistig. Na een rit van 45 min bergop rijden arriveerden we in het regenwoud terecht! We hebben de Illawara Tree Top Walk gelopen, waarbij je als het ware op zo’n 25m boven de grond door het warme regenwoud loopt. Maar ja…..het was dus mistig, dus weinig van het uitzicht gezien. Toen we wegreden trok de mist op…… 
Na afloop van de wandeling stond dit te lezen:
Viewed the Tasman Sea 45m in the air
Trekked through 15km of warm temperate rain forest
Burhned 863 calories give or take a few (ik wordt straks superslank!!!!)Ondertussen zijn we ook al door de Blue Mountains getrokken en hebben de wereldberoemde Three Sisters gezien en de mooiste zonsondergang ooit!De auto hebben we weer ingeleverd in Sydney, na 2870 km in 3 weken. Tot vrijdag zijn we in Sydney en vliegen dan naar Cairns. Laten we hopen dat Qantas niet weer stil komt te liggen, want dan hebben we er wel last van. Ik hoorde namelijk net dt de onderhandeling tussen de piloten en directie afgebroken zijn.

Over mijn nek en schouders: dat gaat ondertussen een heel stuk beter, gelukkig maar. Ik heb een paar chinese massages gehad en die hebben heel goed geholpen.Nog even over het weer. Ook in Sydney is het mooie weer voorbij, de komende dagen wordt het regen, regen, regen…….

Na een paar dagen nietsdoen in Lakes Entrance zijn we verder gereden naar Eden in New South Wales, zo’n 600 km onder Sydney. Eden ligt aan de Sapphire Coast en is vooral bekend van het ‘whale watchen’. En aangezien we precies in het juiste seizoen hiervoor zijn, hebben we dat ook gedaan. ‘s Ochtends vroeg met een boot de Twofold Bay op en dan maar hopen dat je geluk hebt, want een garantie is er natuurlijk nooit. Eerst kwamen we dolfijnen tegen, fantastisch gezicht. Ze bleven om de boot zwemmen. Maar het belangrijkste, de walvissen duurde nog even. De walvissen komen langs Eden op weg naar de Zuidpool en vooral de moeders met kleintjes gebruiken Twofold Bay om uit te rusten van de reis.  Elke dag is dus een verrassing of en hoeveel walvissen er zullen zijn. Maar we hadden geluk. Na een uur zagen we de eerst bultrug walvis (12-16 m lang). Het is een machtig gezicht om de walvissen uit het water te zien springen en weer terug te duiken. Je ziet ze ongeveer 4 keer boven komen en dan verdwijnen ze weer onder water en dan maar afwachten of en waar ze weer te voorschijn komen. Dus je ziet alle mensen op de boot naar het water staren en als er dan eentje gesignaleerd wordt, rent iedereen naar de goede kant van de boot en dan nog proberen om een foto te maken waarop wat te zien is, wat nog best moeilijk bleek te zijn, kijk maar naar mijn foto’s :-). Het was een fantastische dag!!

O ja, we kwamen ook nog zeeleeuwen tegen, maar die waren helemaal moeilijk te fotograferen in het water, dus daarom maar eentje op de rotsen.

Na Philips Island zijn we doorgereden naar het zuidelijkste puntje: Wilsons Promontory National Park. Maar ook hier was er nog veel schade ten gevolge van bosbranden (2009) en overstromingen (maart dit jaar). Dus ook weer delen van het park afgesloten. Het is een prachtig park, nog heerlijk rustig vanwege het voorseizoen, en veel uitgezette wandelroutes, al hadden we wat moetie met het vinden van de juiste routes, en sommige hebben we ook nooit gevonden. We wilden naar een strand met heel speciaal knisperend zand, maar eindigden boven op een berg…
Over noodweer gesproken: die nacht zaten we in Forster, niet zo ver van het park, toen er een gigantisch noodweer over de staat Victoria trok. Wij hebben vooral heel veel en heftige regen gehad, maar in Melbourne is er aardig wat schade toegebracht. Er werd ook gewaarschuwd voor overstromingen (waar heb ik dat eerder gehoord?), maar dat is gelukkig meegevallen. 

De afgelopen weken hebben we heel veel gelopen, zeker een paar uur per dag, en natuurlijk veel kilometers per auto afgelegd, dus vonden we het wel tijd om wat uit te gaan rusten aan de kust. We trekken door naar Lakes Entrance, een bekende vakantieplaats in Australië, en blijven daar een paar dagen. Het weer wordt goed, dus kunnen we daar heerlijk van genieten.

Ook hier houden ze van lijstjes en zag op de tv de top 50 van de jaren 70, hier is de top 10:
10. Hotel California – Eagles
9. I will survive – Gloria Gaynor
8. Paradise by the dashboard light – Meat Loaf
7. Rolling Stones (welk nummer weet ik niet meer)
6. Jail break – AC/DC
5. Roxanne – the  Police
4. Heroes – David Bowie
3. Khe san – Cold Chisel
2. Bohemian Rapsody – Queen
1. Dancing queen – Abba 

Ik heb begrepen dat in Nederland Sinterklaas gearriveerd is, hier komen langzamerhand de kerstversieringen tevoorschijn, en dat met een heerlijk lenteweertje..

Deze keer een bijdrage van Marina:

Naast kangaroes, zijn er natuurlijk nog meer typisch Australische dieren zoals koala’s en dwergpinguïns. Op Philip Island houden de laatste zelfs een eigen parade: the Penguin Parade. Nu is het een natuurverschijnsel dat in een toeristische attractie is veranderd, maar apart is het zeker. Je moet (een duur) kaartje kopen, lang van tevoren aanwezig zijn en dan wachten tot rond zonsondergang voor ze aan land komen om de nacht  door te brengen. Alles staat in dienst van de pinguïn. Zodra je het visitor center (pure commercie) uitloopt, mogen er geen foto’s meer worden gemaakt. Je wordt naar een grote tribune begeleid waar je kan zitten en de tijd afwachten. Uiteindelijk komen ze rap aan wal en het valt wat tegen, ze heten geen dwergpinguïns voor niets, ze zijn maar 30cm. Maar rennen kunnen ze. Jammer genoeg is de afstand tussen de tribune en het aan land komen nogal groot. Gelukkig is het leukste deel van de trip het moment dat je terugloopt naar de auto en de pinguïns begeleidt. Je kan ze op dat moment dichtbij zien. Voor je wegrijdt, moet je ook onder je auto kijken of er geen eentje onder zit. (o ja, voor degenen die dit in de toekomst ook eens willen doen, het is verstandig om van tevoren wat te gaan eten, want alle restaurants waren na afloop dicht).

Ook hebben we op Philip Island een koalacentrum bezocht. Je moest wat zoeken, maar het is gelukt om koala’s te vinden, kijk maar naar de foto. Koala’s slapen 20 van de 24 uur, dus veel activiteit was er niet..

Na the Grampians zijn we naar het oosten gereden en uitgekomen in Ballarat. Ballarat is bekend geworden omdat er halverwege de 19e eeuw heel veel goud is gevonden en de hele stad daar nu nog aan doet denken. Op Sovereign Hill hebben ze de stad nagebouwd. Heel leuk om doorheen te lopen, het doet een beetje denken aan het Zuiderzee museum. Er lopen veel acteurs rond in 19e eeuwse kostuums. In de winkels wordt je ook geholpen door personeel “uit die tijd”. In de apotheek lag een hulpmiddel om pillen te draaien. Hoewel ik het ooit nog heb gedaan, weet ik niet meer hoe het apparaat heet (Marjo/Jeannette/Marjan?). Er was ook een mars met soldaten in rode kostuums en ik sta gezellig met de marsleider op de foto.
Samen zijn we op de foto geweest in een 19e eeuws avondtoilet, helaas kan ik die niet op het blog zetten, want digitale foto’s hadden ze nog niet 🙂 (Denk maar aan het soort foto’s dat je laat maken in Volendam).

Het rondrijden in Australië gaat goed. Ik rijd nagenoeg niets, Marina rijdt bijna alles en die is al heel bedreven in het linksrijden. De wegen zijn op een enkele uitzondering na goed, en ook heel rustig. De eerst week rondrijden zit erop en we hebben al bijna 1000km achter de rug. Waar ze in Australië erg van houden zijn rotondes, maar rond zijn ze niet altijd…..

We vonden wel dat het campertje veel geluid maakte, maar ja we zijn natuurlijk niets gewend en hebben er nog steeds niet in geslapen. Tijdens de rit naar Ballarat vond ik wel dat er opeens erg veel beesten in de auto zaten en daar ben ik niet zo’n fan van. Wat bleek, we hebben al die tijd met een open dak gereden (dat zie je niet goed onder de skibox) en tijdens die rit zijn zijn er ontzettend veel vliegjes en ander insecten naar binnen gevlogen. Op de parkeerplaats hebben we alles maar uit de auto gehaald en de binnenkant vliegvrij gemaakt. Nu rijden we met een gesloten dak en het is opeens veel rustiger in de auto…….

Ik heb ook een foto bijgevoegd van het kangaroevlees. Het ziet er wat bloedig uit, maar dat kom vooral door de bietjes die eronder zitten. Kangaroevlees moet vooral rauw worden gegeten anders wordt het taai, is me verteld.

Na de Great Ocean Road zijn we nu terecht gekomen in het binnenland bij the Grampians, het grootste natuurreservaat van de staat Victoria. Het is een heel afwisselend natuurpark, maar afgelopen jaar zijn er bosbranden en een overstroming geweest (in januari); grote delen van het park zijn beschadigd en afgesloten voor het publiek. We moesten dus ook over wegen rijden waarvoor onze camper eigenlijk niet geschikt is, zo’n 20 km over onverharde weg. Alles schudde in de auto! Maar we hebben het overleefd. Die dag was het opeens 30 graden en toen moesten we natuurlijk veel lopen in het bos, o.a. naar de MacKenzie Falls, zowel naar boven als naar onderen, dat was nog eens afzien.  

The Grampians staan ook bekend om hun kangaroes. Eindelijk heben we ze gezien, en gelijk ook veel. Bij het hotel zaten ze bijna tot aan de deur. Jammer genoeg was het wat moeilijk om ze goed op de foto te krijgen. Wat ook triest was, was het grote aantal dat dood langs de weg lag. O ja, over dode kangaroes gesproken, ik heb ondertussen ook kangaroe gegeten…… 

Dit blog schrijf ik vanuit een McDonalds met een ontzettend trage verbinding, dus foto’s komen een volgende keer weer. Groeten uit een zonnig Australië.

De afgelopen dagen hebben we de Great Ocean Road gereden, een van de mooiste kustroutes ter wereld. Hij loopt langs de zuidkust van Australië, grofweg tussen Melbourne en Adelaide. Deze weg is aangelegd door militairen uit de Eerste Wereldoorlog en diende als werkverschaffingsproject. Het is prachtige route (zie foto’s) die we natuurlijk afgelegd hebben in ons gehuurde campertje. We rijden rond in een opvallende groene ‘rental’ genaamd Jucy met een soort skibox bovenop (voorzien van een pin-up) die uitgeklapt kan worden, de box dan, niet de pin-up.  Zover zijn we nog niet gekomen. Momenteel heb ik veel last van mijn nek en schouder dat was een goed excuus om in een echt bed te slapen. Daarnaast is de ruimte in onze gifgroene Jucy erg beperkt en is het nog steeds koud en nat! Nog meer redenen dus om in een motelkamer te slapen. Voor zover het slapen trouwens lukt, want de jetlag is nog niet helemaal over.

Ondertussen zijn we alweer verder maar we hebben steeds problemen met internet, dus ik kan het blog niet altijd bijwerken. Het volgende verslag volgt zo spoedig mogelijk. Ondertussen is het wel prachtig weer geworden!