Dit keer geen overstromingverhaal. Niet dat het water weg is, maar de situatie verandert niet. Ik vind het wel tijd voor een kijkje in de Cambodjaanse keuken. Voor ik daar iets over vertel, eerst nog wat over gisterenavond. Samen met twee andere vrijwilligers heb ik bij een Koreaans restaurant gegeten, je wilt tenslotte wel eens wat anders. Als aperitief kregen we (gratis) zo’n 12 schaaltjes met allemaal onbekende ‘dingen’. Eentje vond ik erg lekker, dus toen maar gevraagd wat het was. Dat was jelly fish, pas toen hij weer wegliep had ik door dat het kwal was. Maar toch: een aanrader!
Vandaag had ik me ingeschreven voor een kookworkshop. Het begon goed: ik zou om 12.15u opgehaald worden, maar om 12.45u was er nog niemand. Ondertussen wel aangesproken door zon 50 tuk tuk en motorbike drivers of ik niet met hen mee wilde. Eéntje was erg hoopvol en bleef wel 15 minuten wachten, niet dat dat veel zin had want ik wist niet waar ik heen moest. Uiteindelijk is het gelukt en een tuk tuk driver bracht me zon 20 minuten buiten de stad. Dit dorp zou nog bereikbaar moeten zijn. Dat was het ook wel, maar het laatste gedeelte was wel erg slecht. Door het water zie je de gaten in de weg niet, en de modder ook niet. Dus eerst dacht ik dat we vast bleven zitten en even later werd ik bijna gelanceerd toen we door een diepe kuil reden.
Maar ik heb het gered. Samen met twee andere kooksters (uit Chicago en Macau) hebben we een leuke middag gehad met het maken van Cambodjaanse curry, spring rolls (loempias) en koekjes met een hele moeilijke naam: Nom ong Noun. Het was een hele aparte ervaring om midden in het platteland in een best moderne keuken te staan. Het was heel veel snijwerk, maar gelukkig kan ik dat ondertussen goed, dankzij de heren van Delizioso. Na het snijden de ingrediënten fijnmaken in een mortier met een hele grote stamper. En dan koken (curry) of rollen (de loempia”s). Het leukst was het dessert. Op het vuur werd een hele zware dubbele gietijzeren plaat gelegd, die gedraaid kon worden. Het beslag werd voorzichtig op de plaat gegoten, dan moest je de plaat voorzichtig dicht doen, even wachten, dan openen en het pannenkoekje loshalen, dan weer dicht doen en dan de hele plaat omdraaien. Na zon 2 minuten waren ze klaar en met een leuk trucje werden ze ook nog aantrekkelijk neergelegd. Alles (nou ja niet alles) hebben we zelf opgegeten, en de rest aan de vissen gevoerd…..
Nog twee leuke eetfoto’s: bijna elke dag als we uit het guesthouse komen, hangt er een varken aan het spit, gewoon aan de weg waar al het verkeer voorbij scheurt. Je koopt dus echt vers van het mes 🙂 Langzamerhand zie je het varken dan steeds dunner worden, tot er alleen nog maar wat botten hangen.
Vanmiddag zag ik een mevrouw uit plastic emmers allemal insecten halen, wel gelukkig al dood en geroosterd, Ik heb niet zo goed durven kijken, want ik vond het er niet zo smakelijk uitzien. Op de foto staan volgens mij een soort torren. Links bovenaan zie je ook nog kleine beesten met de kop er nog aan, dat zag eruit als vogel……. Ik denk dat dit een stap te ver is. Ik vond kwal al een hele belevenis.

